-->

cover

cover

czwartek, 5 marca 2015

Ochota :) I tarta na pogawędki.

Niedawno myślałam o serdecznej koleżance ze studiów, z którą dzieliłyśmy mieszkanie na Filtrach. Klimatyczna kamienica, wysokie pokoje i szerokie parapety, z widokiem na podwórko – studnię. Pamiętam dozorczynię, twardą, spracowaną i ciekawską kobietę. Poczucie obowiązku już koło piątej rano szurało starą miotłą po podwórku, przeganiając gołębie. Pamiętam małe sklepiki z sąsiedztwa, pętlę tramwajową i mojego niesfornego ucznia, któremu dziwnym trafem przed co drugim naszym spotkaniem pies Bobik zjadał pracę domową z angielskiego. Na bazarze przy hali Banacha miał swoje stoisko pan Krzyś, zawsze w dobrym humorze.  Gdzieś tam właśnie wyszperałam książkę Ćwierczakiewiczowej, 365 obiadów, czyli wspaniały „podręcznik dla młodej gospodyni” -  chyba moją pierwszą własną książkę kucharską. Jakoś nam jednak wtedy nie było po drodze, więc może za jakiś czas znowu spróbuję, już odrobinę mniej młoda ;) … Sympatyczne studenckie czasy. Mieszkałyśmy we trójkę, dużo było emocji, jak to między kobietami. Każda z nas była kompletnie inna… Była ta pilna, ta rozważna, ta tajemnicza, ta nieco postrzelona…  Potem skończyłyśmy studia, nasze drogi się rozeszły. Ja przez jakiś czas mieszkałam jeszcze na Ochocie, choć już w zupełnie innym miejscu. Poznałam tam kogoś ważnego, kto przedreptał ze mną mnóstwo ścieżek w Parku Szczęśliwickim i z kim dziś, jeśli tylko nadarzy się okazja, umawiam się, a jakże, na Ochocie, w naszym ulubionym mlecznym barze Biedronka ;)


Spacer po Parku Szczęśliwickim, pora roku mniej więcej ta sama co teraz, tylko kilka lat wstecz... ;)

Koleżanka, o której myślałam, zrobiła mi właśnie fantastyczną niespodziankę i napisała do mnie maila. Wszystko wskazuje na to, że wkrótce będziemy miały okazję się zobaczyć i porozmawiać o starych czasach i zupełnie nowych przygodach w życiu każdej z nas. Poczucie humoru mamy podobne i już się bardzo cieszę na to spotkanie! A póki co, myślę, że mogę Wam opowiedzieć o jednym z naszych zabawnych zdarzeń, jeszcze z warszawskich czasów studenckich. Inna nasza koleżanka z roku, Megi, brała ślub. Wybierałyśmy się zatem do kościoła, gdzieś na drugim końcu miasta, żeby towarzyszyć jej w ten szczególny dzień. Ja dodatkowo ze specjalną misją, bo miałam uwiecznić całą ceremonię na zdjęciach (Megi zaufała mi na tyle, że zrezygnowała z usług profesjonalnego fotografa, bardzo mi to schlebiało, oczywiście, ale stres też był spory...). Pogoda zupełnie nam nie sprzyjała, lało jak diabli... Kiedy wreszcie dotarłyśmy do tego kościoła (chyba po trzech autobusowych przesiadkach), byłyśmy przemoczone. Za to w szpilkach… 
Weszłyśmy do środka, a ja zaczęłam się rozglądać, żeby wybrać najlepsze miejsce do pstrykania i sprawdzić, czy będę potrzebowała dodatkowego oświetlenia. Ceremonia miała się zacząć za jakieś piętnaście minut. W drzwiach pojawił się tłum weselnych gości, którzy szybko zajęli miejsca w ławkach, a do nas podszedł jakiś mężczyzna i zapytał, czy jesteśmy koleżankami EwyNie wiedziałyśmy zupełnie, o kogo chodzi. A on na to, oburzony, że przecież Ewa za dziesięć minut bierze tu ślub. Zrobiło nam się zimno, bo nasza przyjaciółka nazywała się przecież zupełnie inaczej… Pomyślałam: „Boże! Najważniejszy dzień w jej życiu, a my pomyliłyśmy kościoły, zdjęć nie będzie…”. I już chciałyśmy dzwonić po taksówkę, kiedy do nas dotarło, że skoro to nie ten kościół, to pojęcia zielonego nie mamy, dokąd powinnyśmy się udać. A jakże teraz dzwonić do panny młodej...? Przytomnie (o dziwo!) wymyśliłyśmy, żeby pójść do zakrystii. Zastałyśmy tam sympatyczną zakonnicę, która wysłuchała nas z rozbawieniem, a potem zajrzała do jakiejś księgi i oznajmiła, że ślub przyjaciółki owszem, odbędzie się w tym miejscu, ale… za godzinę. Kamień z serca...


Szczęśliwickie kaczki, najfajniejsze na świecie...

Siostrzyczka była tak miła, że zaproponowała, żebyśmy poczekały w zakrystii. Nie powiem, warto było. Przez uchylone drzwi podglądałyśmy sobie młodą parę. Zapytałam siostrę, czy lubi śluby. Odpowiedziała, że woli pogrzeby. Miałam chyba dość dziwną minę, bo od razu pospieszyła z wyjaśnieniem: „Bo wiesz, oni to mają już wszystko za sobą…”. Kiedy nadszedł moment komunii, ksiądz podszedł do nowożeńców z winem. Młoda żona wyraźnie się skrzywiła. „O, nie smakowało jej nasze wino” – zauważyła siostra. Na to ja, jako zadeklarowana miłośniczka wina: „Tak? A jakie wy tu macie wino? Bo u mnie na wiejskiej parafii proboszcz zawsze ma coś przyzwoitego”. W odpowiedzi siostra… otworzyła kredens. Zobaczyłam poustawiane równiutko butelki tokaju. „Ależ proszę siostry, to jest całkiem niezłe wino!” – stwierdziłam z entuzjazmem. Ona na to: „To może chcecie flaszeczkę?”. Wizja picia mszalnego wina jakoś nam nie bardzo przypadła do gustu, więc grzecznie podziękowałyśmy. A potem był wreszcie ślub naszej Megi... :)




Nie wiem jeszcze, co będziemy chrupać w czasie naszego spotkania, ale tarta z gruszką i camembertem bardzo się nadaje na towarzyszkę wszelakich pogawędek :)


Tarta z gruszką i camembertem

Kruche ciasto z tego przepisu

Nadzienie:
240 g sera camembert, pokrojonego w plasterki
2 jajka
1/2 szklanki śmietany 18%
1 duża gruszka, obrana ze skórki i pokrojona w plasterki
1 łyżka ziaren słonecznika
garść suszonej żurawiny
gałka muszkatołowa, sól, pieprz

Rozgrzewamy piekarnik do 180 stopni i podpiekamy spód tarty, aż lekko się zezłoci, jakieś 15 - 20 minut. Potem na spód tarty wykładamy plasterkami gruszki, a na nich kładziemy plasterki camemberta. W miseczce lekko ubijamy jajka, dodajemy śmietanę i doprawiamy do smaku gałką muszkatołową, solą i pieprzem. Masą śmietanową zalewamy gruszki i ser. Całość posypujemy słonecznikiem i żurawiną. Tartę pieczemy 35 - 40 minut, aż wierzch się zetnie i zezłoci.


Już wkrótce :)

piątek, 27 lutego 2015

Lady Luck i pyszna zupa na weekend :)

Nawet ostatni piątek trzynastego nie obfitował tak bardzo w dziwne zdarzenia jak dzisiejszy dzień. Najpierw przerwa w dostawie prądu, potem nici ze zdjęć w ogrodzie, bo zaczęło lać jak z cebra, wreszcie okazało się, że jakiś złośliwy chochlik sprytnie (i skutecznie!) ukrył gdzieś klucze od domu, więc nie bardzo mogłam wyjść... Pomyślałam o ostatniej sobocie i gradobiciu i doszlam do wniosku, że jednak nie jest tak źle ;) Zaparzyłam sobie dobrej herbaty, nastawiłam muzykę i rozejrzałam się po kuchni. Niedawno nabyłam książkę z przepisami dla wegetarian i chociaż pewnie nie obiorę całkowicie drogi wege, to znalazłam sporo przepisów, które mi bardzo przypadły do gustu. Na początek ugotowałam podwójną porcję warzywnego bulionu, którego połowa jeszcze została mi w lodówce. Znalazł się też woreczek soczewicy i puszka mleka kokosowego, z którym bardzo się lubimy :) Za oknem niby jakieś wiosenne przebłyski, ale wciąż chłodno i gęsta, pyszna zupa w stylu comfort food jest bardzo mile widziana :)






Bulion warzywny  
(proporcje na 1 litr)

3 nieduże ziemniaki, obrane, pokrojone w drobną kostkę
2 cebule (biała i czerwona, ewentualnie dwie białe), drobno posiekane
4 łodygi selera naciowego, pokrojone na małe kawałki
2 średnie marchewki, obrane, pokrojone w cienkie plasterki
1 średni korzeń pietruszki, obrany, pokrojony w cienkie plasterki
3 ząbki czosnku, pokrojone w grubsze plasterki
natka pietruszki i selera (opcjonalnie)
3 liście laurowe
kilka ziarenek czarnego pieprzu
2 łyżki oliwy z oliwek lub oleju roślinnego
1 i 1/4 l wody

W większym garnku rozgrzewamy oliwę/olej i wkładamy ziemniaki, cebulę, czosnek i seler naciowy. Smażymy na średnim ogniu, 10-15 minut, mieszając, aby warzywa zmiękły, ale nie zezłociły się. Potem dodajemy marchewkę, pietruszkę, natkę, liście laurowe i pieprz. Całość mieszamy, zalewamy wodą i doprowadzamy do wrzenia, a potem przykrywamy garnek i na najmniejszym ogniu gotujemy przez godzinę. Następnie odcedzamy warzywa na sitku i doprawiamy bulion według uznania odrobiną soli.


Zupa soczewicowa w klimacie curry  (inspiracja stąd )

250 g zielonej soczewicy, opłukanej
1 l bulionu warzywnego
2 łyżeczki suszonego tymianku
1 duża lub 2 małe cebule, drobno posiekane
2 ząbki czosnku, drobno posiekane
1 i 1/2 łyżeczki przyprawy curry
400 ml mleka kokosowego
100 g świeżego szpinaku (listków bez łodyżek)
oliwa / olej roślinny
sól, pieprz
2-3 łyżki soku z cytryny

Soczewicę w garnku zalewamy bulionem, dodajemy tymianek i doprowadzamy do wrzenia, a potem na mniejszym ogniu pod przykryciem gotujemy 15 - 20 minut, aż soczewica zmięknie. W tym czasie na patelni rozgrzewamy łyżkę oliwy lub oleju roślinnego, dokładamy cebulę i czosnek. Kiedy się zeszklą, dodajemy na patelnię curry i smażymy jeszcze około 2 minut. Kiedy soczewica będzie gotowa, przekładamy zawartość patelni do garnka, wlewamy mleko kokosowe i dodajemy szpinak. Gotujemy na średnim ogniu pod przykryciem 10 - 15 minut. Jeśli zupa wydaje się nam zbyt gęsta, możemy dodać odrobinę wody. Potem doprawiamy do smaku sokiem z cytryny, solą i pieprzem. W sam raz dla czterech osób.